RODOWÓD ARTYSTYCZNY ERNSTA MAYA

ERNST MAY

MIASTA OGRODY

TRABANTY

NOWY FRANKFURT

BIBLIOGRAFIA

AUTOR

WROTA

  KOLONIA ARTYSTYCZNA W DARMSZTADT

- została powołana w 1899 roku z inicjatywy Wielkiego Księcia Heskiego, Ernsta Ludwika, dzięki czemu od 1900 roku Darmsztadt obok Glasgow, Paryża, Wiednia czy Monachium, stał się jednym z centrów sztuki europejskiej. Od powstania, aż do wybuchu I wojny światowej (formalnie Kolonia została rozwiązana dopiero w latach dwudziestych XX w.), na Wzgórzu Matyldy, działało ponad dwudziestu artystów: architektów, projektantów, malarzy  i rzeźbiarzy, z Josephem Marią Olbrichem na czele. Swój program artystyczny członkowie kolonii mogli szerzej zaprezentować dzięki urządzanym tam wystawom w roku: 1901, 1904, 1908 i 1914.

Powstanie reformatorskiego „Nowego Stylu” było wynikiem opozycji do archaizującego i anachronicznego już wtedy historyzmu. Nowe pokolenie artystów, zainteresowanych przykładem angielskiego „Arts and Crafts”, zaczęło zakładać stowarzyszenia, które w należących do nich warsztatach, urzeczywistniało założenia nowego pojmowania nowego ruchu. Jednym z takich stowarzyszeń, obok grup działających w Monachium, Dreźnie i Wiedniu, była właśnie Darmsztadzka Kolonia Artystyczna, do której May trafił po powrocie z Anglii.

Mimo, że jego sztuka dość szybko wyzwoliła się spod wpływu secesji, to dzięki współpracy  z Sir Unvinem oraz pobytowi w Darmsztadt i nabytym tam doświadczeniom, stał się May jednym z protagonistów modernizmu. Mecenat Wielkiego Księcia Ernsta Ludwika, który mawiał – „niech rozkwita mój heski kraj, a sztuka z nim” – dał możliwość przybycia do Darmsztadt siedmiu artystom (Hans Chrystian, Rudolf Bosselt, Paul Bürck, Patrz Huber, Joseph Maria Olbrich, Peter Behrens, Ludwig Habich), którzy założyli Kolonię, przyczyniając się tym samym do rozkwitu modernistycznej architektury mieszczańskiej, meblarstwa i wzornictwa przemysłowego.

Pierwszym „Dokumentem Sztuki Niemieckiej” była urządzona w 1901 roku Pierwsza Wystawa Kolonii Artystów, którą zapoczątkowała budowa „prostych domów mieszkalnych    o skromnym wyposażeniu: na Wzgórzu Matyldy, zaś całościowemu opracowaniu wystawy przewodniczył J.M. Olbrich. Głównym założeniem Pierwszej Wystawy Kolonii była synteza sztuki, życia i natury. Wystawa ta jednak, mimo że przyświecało jej hasło „sztuki ludowej dla ludu”, de facto niewiele miała wspólnego z budownictwem „socjalnym”. Była raczej artystycznym manifestem indywidualności jej twórców. W konsekwencji rozważano nawet rozwiązanie Kolonii, od czego ostatecznie odstąpiono, po sukcesie jaki odnieśli Olbrich i Behrens na Pierwszej Międzynarodowej Wystawie Nowoczesnej Sztuki Dekoracyjnej w Turynie w 1902r.

Po doświadczeniach z roku 1901, na Drugiej Wystawie Darmsztadzkiej, nowi, poza Olbrichem i Habichem, jej autorzy poprzestali na pokazaniu prototypów nowoczesnych domów mieszczańskich, odchodząc od artystycznych manifestów w postaci „domów dla artystów”. Jedną ze znaczących cech pokazanych wtedy domów, było m. In. to, że posiadały one jeden, wspólny, półotwarty ogród. Ponadto secesyjną ornamentykę zastąpiono tutaj strukturalną dekoracyjnością samych materiałów budowlanych. Wciąż jednak nie było to jeszcze budownictwo konstruktywistyczno-funkjonalistyczne, choć zapowiadały już stylistyczno-formalne trendy architektonicznej twórczości Maya.

Dopiero na Heskiej Wystawie Krajowej w Darmsztad (1908r.), możemy mówić o nasileniu sygnalizowanych wcześniej tendencji. Obok takich obiektów jak Wieża Weselna, wzniesiona przez Olbricha, powstało także m. In. Osiedle Małych Mieszkań, które miało spełniać tzw. minimum socjalne ( nie mniej niż trzy pomieszczenia podstawowe i niskie, limitowane koszty budowy). Od strony stylistyczno-formalnej, obiekty te przybrały postać prostych obejść chłopskich. Podobne rozwiązania choć już tylko w aspekcie ideowym, zastosuje May, wznosząc osiedle na wrocławskich Złotnikach.

Czwarta Wystawa Darmsztadzkiej Kolonii Artystycznej z 1914 roku, przyniosła kolejne, nowe rozwiązania, szczególnie istotne, mianowicie zbudowanie przez Albina Müllera grupy domów czynszowych, co było próbą stworzenia nowoczesnego mieszkania czynszowego (R. Ulmer,1991, 5-14., K.J. Sembach, 1990,140-170).

 

 


All rights reserved: Janusz E. Kowalski
data ostatniej aktualizacji: 04-06-06